Cesja umowy deweloperskiej – umowa jaki powinna mieć zapis? Cesja prawa z umowy deweloperskiej jest regulowana przez Kodeks cywilny. Ważne jest, aby została ona spisana pod rygorem nieważności, o którym mowa w art. 522 Kodeksu cywilnego. Musimy pamiętać, że cesja umowy deweloperskiej jest umową wzajemną – co oznacza, że obie Pozwany nie wywiązał się z warunków umowy. W dniu 14 sierpnia 2014 roku () zawarła z powodem umowę przelewu wierzytelności, na mocy której przejął prawa do wierzytelności wobec pozwanego . Na dochodzoną pozwem wierzytelność składają się: 428,10 zł z tytułu niespłaconego kapitału oraz 73,34 zł z tytułu odsetek. W związku z czym, Jan X nie może dokonać skutecznej cesji wierzytelności na inną firmę, bez zgody dłużnika. Gdyby tego podpunktu nie było w dokumencie, to firma X nie mogłaby zablokować zmiany wierzyciela. Forma umowy – jak sporządzić? Co do zasady, umowa przelewu wierzytelności może zostać zawarta w różnorakiej formie. 1. REKLAMA. Przedsiębiorca poręczył kredyt zaciągnięty w banku przez spółkę z o.o. Bank i spółka z o.o. zawarli umowę przelewu wierzytelności, w której spółka przelała na bank wierzytelność wobec swego dłużnika - spółdzielni mieszkaniowej do wysokości zadłużenia w banku. Strony zastrzegły, że jeśli dług zostanie Art. 511. Forma przelewu (cesji) Jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew tej wierzytelności powinien być również pismem stwierdzony. Art. 512. Zapłata do rąk cedenta. Dopóki zbywca nie zawiadomił dłużnika o przelewie, spełnienie świadczenia do rąk poprzedniego wierzyciela ma skutek względem nabywcy, chyba że w Umowa cesji wierzytelności jest umową, na mocy której dotychczasowy wierzyciel (tzw. cedent) przekazuje swoje prawa wynikające z wierzytelności innemu podmiotowi, czyli cesjonariuszowi. Niekiedy cesję określa się także „sprzedażą” wierzytelności czy też jej przekazaniem. W jej wyniku cesjonariusz staje się wierzycielem. Jak wskazuje bowiem art. 29 ust. 3 ustawy deweloperskiej, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 6 ustawy, nie przeniesienie prawa do lokalu w terminie, przed skorzystaniem z prawa do odstąpienia od umowy deweloperskiej, nabywca wyznacza deweloperowi 120-dniowy termin na przeniesienie prawa, o którym mowa w art. 1, a w razie bezskutecznego Cesja wierzytelności i przejęcie długu w podatku dochodowym od osób prawnych /fot.Shutterstock. REKLAMA. Cesja wierzytelności lub przejęcie długu są powszechnie stosowane w rozliczeniach pomiędzy spółkami. Umowa cesji, czyli przelewu wierzytelności zawierana jest między zbywcą wierzytelności – cedentem, a nabywcą W toku rozwoju prawa cywilnego (konstrukcja cesji sięga prawa rzymskiego) wykształciły się różne formy umowy przelewu wierzytelności. Najszerszą co do zakresu jest tzw. cesja globalna. Z uwagi na to, że w wyniku zawarcia Umów cesji, za wynagrodzeniem wypłacanym na rzecz Cedenta Wnioskodawca nabywa definitywne prawo do wierzytelności wraz z ewentualnym ryzykiem związanym z niemożliwością jej ściągnięcia, Umowa cesji wierzytelności jest umową sprzedaży praw majątkowych, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a 5ZNO12C. W tym wpisie znajdziesz zbiór wszystkich dotychczasowych postów na blogu, w których opisywałam potencjalnie niekorzystne dla Ciebie postanowienia w umowach z deweloperem. Niektóre z nich dotyczą też wpisów w księdze wieczystej. Większość z nich znalazłam w umowach moich klientów, więc są to zapisy z aktualnie stosowanych umów. Najczęściej nie stanowią one klauzul niedozwolonych, ale mogą być niebezpieczne i wywoływać negatywne skutki dla Ciebie. Jeśli interesują Cię również postanowienia w umowach, które stanowią klauzule niedozwolone, możesz o nich przeczytać tutaj. Jak czytać umowę deweloperską, żeby nie tracić czasu i nerwów – pierwszy odcinek podcastu Niekorzystne wpisy w księdze wieczystej Czy można odstąpić od umowy deweloperskiej z powodu wzmianki o hipotece przymusowej? – cz. 1 Czy można odstąpić od umowy deweloperskiej z powodu wzmianki o hipotece przymusowej? – cz. 2 Postanowienia w umowie, na które warto zwrócić uwagę Odbiór mieszkania od dewelopera a wydanie mieszkania – pierwszy wpis z serii „Kruczki prawne” „Niewinne” obciążenie nieruchomości Najdłuższe zdanie świata, czyli jak napisać informację o promesie banku tak by nikt nie zrozumiał Diabeł tkwi w środku umowy – brak zgody wierzyciela (brak promesy banku) Gdy deweloper deklaruje, jakie sklepy będą w budynku Ukryte koszty – o czym milczy deweloper w reklamie? Co to znaczy, że masz „w szczególności” jakiś obowiązek? „To tylko tak na wszelki wypadek” Dobro Twojego sąsiada dobrem całego osiedla Czy można sprzedać prawa do przyszłej nieruchomości, które wynikać będzie z umowy deweloperskiej? Odpowiadamy!Chociaż transakcje tego typu zdarzają się stosunkowo rzadko, to jednak prawo ich nie zabrania. Należy wszakże pamiętać o konieczności spełnienia dodatkowych warunków. Wynika to z faktu, że co prawda w języku potocznym operujemy pojęciem sprzedaży praw z umowy, to od strony prawnej tego typu rozporządzenie jest cesją praw i obowiązków z umowy (przelewem praw i obowiązków), którą to Kodeks cywilny wyraźnie odróżnia od umowy sprzedaży. Z tego artykułu dowiesz się czy można sprzedać prawa wynikające z umowy deweloperskiej czy może to nastąpić w formie aneksu do umowy czy wola jednej z stron jest wystarczająca do cesji Na początku należy krótko o sklasyfikowaniu umowy deweloperskiej na gruncie prawa zobowiązań. Jest to mianowicie umowa, w której każda ze stron jest zarówno wierzycielem (przysługują jej roszczenia względem drugiej strony umowy), jak i dłużnikiem (ma obowiązki w stosunku do swojego kontrahenta). Ta cecha umowy deweloperskiej jest kluczowa, bowiem o ile prawa z danej umowy można przenieść bez zgody dłużnika, to zmiana dłużnika, a zatem przeniesienie obowiązków, wymaga już zgody wierzyciela. Skoro zaś każda ze stron umowy deweloperskiej jest zarazem wierzycielem, jak i dłużnikiem, to do pełnej zmiany osobowej (wstąpieniem na miejsce dotychczasowej strony innej osoby, która przejmie zarówno jej prawa, jak i obowiązki) konieczna jest zgoda drugiej strony umowy. Inaczej zatem, niż ma to miejsce przy umowie sprzedaży nieruchomości, wola jednej ze stron umowy deweloperskiej nie jest wystarczająca do cesji. Niemniej, zgoda na przelew praw i obowiązków z umowy deweloperskiej może zostać zamieszczona bezpośrednio w jej treści. Jeżeli natomiast umowa milczy na ten temat, konieczne jest uzyskanie takowej zgody w czasie późniejszym. Bez niej bowiem umowa cesji nie wywoła zamierzonego skutku, gdyż nie doprowadzi do zmiany dłużnika. Jeżeli zatem rozważamy dokonanie transakcji powszechnie zwanej sprzedażą praw z umowy deweloperskiej, to koniecznie zweryfikujmy, czy deweloper wyraził na to zgodę w umowie, a jeżeli nie, to czy wyrazi ją w czasie późniejszym. Dysponując zgodą dewelopera można zawrzeć umowę przeniesienia praw i obowiązków. Treść tej umowy nie będzie znana deweloperowi, stąd też wzajemne rozliczenia cedenta (zbywcy praw i obowiązków) oraz cesjonariusza (osoby wstępującej do umowy) zależne będą wyłącznie od ich uzgodnień. Przed zawarciem przedmiotowej umowy warto uzgodnić także, kto ponosić będzie koszty związane ze zmianą wpisów w księdze wieczystej, a także ewentualnych aneksów do umowy deweloperskiej. Te ostatnie wymagają bowiem dla swojej ważności zachowania formy aktu notarialnego. Pamiętaj również, że skutkiem takiej umowy będzie wstąpienie nabywcy, na twoje miejsce, do umowy deweloperskiej, która nie ulega rozwiązaniu. Dlatego, o ile nic innego nie będzie wynikało z treści samej umowy deweloperskiej, bądź twoich późniejszych uzgodnień z deweloperem, ten ostatni nie będzie zobowiązany do zwrotu na twoją rzecz jakichkolwiek kwot dotychczas przez ciebie wpłaconych na poczet umowy deweloperskiej. Jak już bowiem to wskazano, sama treść tejże umowy nie podlega zmianie, na skutek zawarcia ww. cesji. Jeżeli cesjonariusz i deweloper zamierzać będą zmienić jej treść, to konieczne będzie zawarcie przez nich stosownego aneksu. Czy taki aneks będzie potrzebny? Zazwyczaj tak, zmianie ulegać będą bowiem wnioski wieczystoksięgowe dotyczące praw z umowy deweloperskiej. W zależności od treści konkretnej umowy deweloperskiej oraz uzgodnień stron, nie sposób wykluczyć konieczności dokonywania również innych zmian we wskazanej umowie. Przykładowo, harmonogramu lub sposobu zapłaty. Co ważne, jeżeli w czasie późniejszym, tj. już po zawarciu umowy cesji, deweloper i cesjonariusz uzgodniliby zmniejszenie ceny nieruchomości, to nie będziesz miał jakichkolwiek roszczeń z tego tytułu i to zarówno względem dewelopera, jak i nabywcy praw i obowiązków z tejże umowy. Niezależnie od zawarcia umowy cesji, Kodeks cywilny wymaga zawiadomienia o fakcie jej zawarcia drugiej strony umowy deweloperskiej, w tym przypadku zatem dewelopera. I to nawet pomimo tego, że wcześniej zwracałeś się do niego o wyrażenie zgody na dokonanie takiej transakcji. Wystąpienie o taką zgodę nie jest równoznaczne z dokonaniem samego przeniesienia praw i obowiązków. Brak powiadomienia o cesji może mieć bowiem negatywne skutki. Mianowicie, dopóki zbywca nie zawiadomił dłużnika o przelewie, spełnienie świadczenia do rąk poprzedniego wierzyciela ma skutek względem nabywcy, chyba że w chwili spełnienia świadczenia dłużnik wiedział o przelewie. Co to oznacza w praktyce? To, że deweloper – do czasu powiadomienia – będzie swoje obowiązki wynikające z umowy deweloperskiej wykonywał względem ciebie, nie zaś osoby która formalnie wstąpiła na twoje miejsce. Jeżeli zatem deweloper miałby zwrócić określoną kwotę tytułem wzajemnych rozliczeń z umowy, to zwróciłby ją tobie, mimo iż nie byłbyś już stroną umowy. Nadto, nabywca nie mógłby występować do dewelopera z roszczeniem o wypłatę tej kwoty. Adresatem takiego roszczenia byłbyś ty, jako zbywca praw i obowiązków. Jak widzisz, transakcja zmiany strony umowy deweloperskiej jest prawnie możliwa. Niemniej, wymaga zarazem podejmowania dodatkowych czynności, o których powinieneś pamiętać, gdyż ich zaniechanie będzie wiązało się z wystąpieniem negatywnych skutków dla ciebie. Wierzytelności można, z nielicznymi wyjątkami, przekazać stronie trzeciej. W efekcie to ona reguluje odkupioną należność i bierze na siebie odzyskanie jej od dłużnika. Do tego służy umowa cesji, czyli innymi słowy, przelew wierzytelności. Zanim przejdziemy do szczegółów samej cesji, wyjaśnijmy ważne pojęcia, które będą się pojawiać w artykule, a które często są mylone — wierzytelność i dług. Dla większości z nas to synonimy, ale to nie do końca to samo. Dług to określona należność wynikająca z umowy, a wierzytelność to prawo do żądania jej uregulowania. Patrząc na to z boku, chodzi faktycznie o tę samą kwotę czy przedmiot, ale z punktu widzenia stron, to jednak zupełnie różne kwestie. Dobrym przykładem jest kredyt, który dla nas będzie długiem, a dla banku wierzytelnością. Jest różnica czy określoną kwotę otrzymujemy, czy musimy spłacać, prawda? Wierzytelnością mogą być więc kwoty wynikające z faktur wystawionych na podstawie umowy, zakupy na raty, ale też składki ubezpieczeniowe, abonament telefoniczny czy prawo własności mieszkania, którego deweloper jeszcze nie wybudował. Na czym polega cesja wierzytelności Cesja wierzytelności to umowa, która przenosi na osobę trzecią prawo żądania zapłaty od dłużnika. Zawiera ją więc obecny wierzyciel, który wyzbywa się tego prawa (cedent) oraz ktoś, kto wierzytelność nabywa, czyli cesjonariusz. Warto wspomnieć, że nabywa ją z wraz z prawem do naliczania odsetek, czy przejęcia zabezpieczenia, ale również bierze na siebie ryzyko niewypłacalności dłużnika. Dłużnik nie jest stroną umowy cesji i zasadniczo nie jest wymagana jego zgoda do jej zawarcia. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy zostanie to zastrzeżone w umowie między nim a wierzycielem. O zawarciu umowy przelewu wierzytelności powinien być jednak powiadomiony. Leży to w interesie wszystkich stron. Choć wierzytelność i jej sprzedaż kojarzy się nam zwykle z niespłaconymi długami, z cesją spotykamy się także w innych okolicznościach. Zawierając umowę kredytową lub leasingową, dokonujemy na przykład cesji polisy ubezpieczeniowej na bank. Gdy zaś rozwodzący się małżonkowie zdecydują, że wspólnie zaciągnięty kredyt hipoteczny będzie od teraz spłacało jedno z nich, również mamy do czynienia z przelewem wierzytelności. Odkupienie wierzytelności zwykle wiąże się z opłatą. Najczęściej jest to określony procent należności lub dokładne wskazanie, jaką kwotę z danej wierzytelności cesjonariusz ma przekazać cedentowi. Kiedy można zawrzeć umowę cesji wierzytelności Cesji mogą podlegać wszelkie wierzytelności pieniężne i niepieniężne, niezależnie od tego, czy są już przeterminowane czy nie. Zgodnie z art. 509 Kodeksu cywilnego wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Przepisy jako niemożliwe wskazują przeniesienie niezbywalnych praw, takich jak wynagrodzenie za pracę czy alimenty, roszczeń za szkody na osobie (renta od sprawcy wypadku), a także prawa odkupu, pierwokupu czy służebności osobistej i dożywocia. Jeśli w umowie zawieranej między wierzycielem a dłużnikiem znajdzie się zapis o braku możliwości cesji, również nie można tego zrobić. Zwykle jednak dłużnicy zastrzegają sobie tylko to, że ewentualny przelew wierzytelności będzie wymagał ich zgody. W takim przypadku, aby cesja była skuteczna, przed zawarciem umowy należy o tę zgodę wystąpić. Specyficznym przypadkiem jest umowa deweloperska, która będzie zrealizowana w przyszłości. Zwykle w momencie jej zawierania jej przedmiot jeszcze fizycznie nie istnieje. Jest więc ona dwustronnie zobowiązująca — deweloper zobowiązuje się do oddania mieszkania czy garażu w określonym terminie, a nabywca do zapłaty określonej kwoty. W tym przypadku zatem obie strony mają prawa i obowiązki z niej wynikające. W sytuacji, gdy postanowimy sprzedać nasze przyszłe mieszkanie (wierzytelność), zanim inwestycja zostanie zakończona, cesja umowy deweloperskiej będzie wymagała zgody dewelopera. Może on jej udzielić niejako z góry, umieszczając stosowny zapis w umowie lub dołączając do niej osobne oświadczenie, ale może też mieć to miejsce dopiero przy sporządzaniu umowy przelewu wierzytelności. Jak wygląda umowa cesji Prawo nie narzuca sztywnej formy tej umowy. Zwykle jednak ze względu na jej specyfikę, dla celów dowodowych, cesja jest potwierdzana na piśmie. W sytuacji, gdy umowa, na podstawie której powstała wierzytelność, wymagała formy pisemnej, jest to wręcz konieczne. Umowa cesji, jak każda inna powinna zawierać takie elementy, jak wskazanie daty i miejsca jej zawarcia, określenie stron oraz informacje dotyczące cesji. Co powinna zawierać umowa cesji Najważniejszym elementem jest dokładne określenie przedmiotu umowy oraz zapis o przelewie wierzytelności. Należy więc wskazać stosunek prawny, z którego wynika wierzytelność np. Faktura nr… za… na kwotę… z terminem płatności do... Najlepiej dołączyć kopię umowy lub innego dokumentu w celu potwierdzenia istnienia wierzytelności. Musimy również wskazać strony umowy cesji, którymi są obecny i przyszły wierzyciel (cedent i cesjonariusz), oraz zawrzeć informację, że wierzytelność jest przekazywana. Przypominamy — dłużnik nie jest stroną umowy cesji wierzytelności. Ważną jednak rzeczą jest poinformowanie go o tym, że zmienił się właściciel wierzytelności. Chociaż to jej nabywca ma największy interes w tym, aby dłużnik wiedział o cesji, zadanie to zwykle bierze na siebie dotychczasowy wierzyciel. Dłużnik wówczas nie ma wątpliwości, że przelew faktycznie doszedł do skutku. W umowie ustala się zatem, w jaki sposób zbywca poinformuje dłużnika o cesji, oraz że przekaże potwierdzenie tego faktu nowemu wierzycielowi. Można też sporządzić stosowne oświadczenie o zbyciu wierzytelności, które podpisuje cedent, aby jej nabywca mógł sam wysłać je dłużnikowi. Dlaczego to takie istotne? Dłużnik, który nie wie, że ma dług u innej osoby, może zwrócić należność dotychczasowemu wierzycielowi. Wówczas cesjonariusz, który nie będzie w stanie udowodnić, że dłużnik został skutecznie poinformowany o cesji, będzie musiał dochodzić zwrotu od cedenta. Gdyby wówczas okazało się, że ten jest niewypłacalny, pieniądze przepadną. Dłużnik nie będzie musiał oddawać ich po raz drugi. Gdyby jednak zapłacił staremu wierzycielowi, mimo że wiedział, że sprzedał on wierzytelność, nowy ma prawo dochodzić jej ponownie. Komu sprzedaje się wierzytelności Pierwsza myśl to oczywiście firmy windykacyjne, które skupują niespłacone długi. To faktycznie spora część zawieranych umów cesji wierzytelności. Nie każdy wierzyciel ma bowiem cierpliwość, czas i możliwości, aby użerać się z dłużnikami. Druga grupa to umowy, w których przekazuje się prawo przyszłych należności, na przykład obowiązkowa cesja polisy ubezpieczeniowej przy kredycie samochodowym, dzięki której, w razie szkody odszkodowanie trafi do banku, jest traktowana jako alternatywne zabezpieczenie spłaty. Wielu przedsiębiorców, szczególnie tych, którzy wystawiają faktury z długim okresem płatności lub mają złe doświadczenia z płatnikami, decyduje się na faktoring, czyli specyficzny rodzaj cesji obejmującej nieprzeterminowane należności. Dzięki temu nie muszą oni długo czekać na swoje pieniądze, bo płaci im cesjonariusz (w tym przypadku zwany faktorem) i on też zajmuje się rozliczeniami z dłużnikami. Oczywiście przejęcie należności nie jest bezinteresowne i w zamian za obsługę płatności pobiera on od cedenta opłatę. To jednak koszt zapewnienia sobie płynności finansowej oraz zwykle mniejszego ryzyka straty w razie niewypłacalności dłużnika. Kiedy cesja wierzytelności nie jest skuteczna Diabeł tkwi w szczegółach i w tym przypadku jeden niezauważony drobiazg w umowie może zaważyć o tym, że cesja wierzytelności jest skuteczna lub nie. Chodzi o brak zgody dłużnika na cesję. Jak wspomnieliśmy wcześniej, jego zgoda na przelew wierzytelności nie jest wymagana, chyba że zostanie zastrzeżona w umowie, z której należność wynika. Dłużnicy czasem zabezpieczają się w ten sposób przed przekazaniem długu innym podmiotom. Co więcej, to zastrzeżenie często ukrywa się nie w samej umowie, ale w załącznikach do niej, których może być wiele (każdy, kto choć raz brał kredyt, wie, o czym mowa), albo dopiero w fakturze wystawionej na podstawie umowy. Przelew wierzytelności nie będzie skuteczny również wtedy, gdy nabywca wierzytelności nie będzie w stanie udowodnić, że faktycznie doszło do cesji, czyli na przykład nie będzie miał na to stosownej umowy, albo zapisy w niej nie będą jednoznaczne. Stąd tak ważne jest zawieranie jej na piśmie, z wyraźnym wskazaniem, że dochodzi do przekazania wierzytelności. Zawierając umowę cesji wierzytelności, trzeba więc dokładnie określić wszelkie warunki, aby uniknąć sytuacji spornych. Jak zwykle zachęcamy do skonsultowania takich umów z prawnikiem. Jesteśmy największym serwisem nieruchomości w Polsce Sprawdź Największy serwis nieruchomości w Polsce Z pewnymi zastrzeżeniami dopuszczalny jest przelew wierzytelności przyszłych, czyli takich które w chwili zawarcia umowy jeszcze nie istnieją. Należy odróżnić je od wierzytelności istniejących ale niewymagalnych (np. wierzytelność z wystawionej faktury VAT na wykonaną usługę lecz z terminem płatności przypadającym za 2 tygodnie). W trakcie pisania niniejszego artykułu za wierzytelność przyszłą możemy uznać np. czynsz najmu za miesiąc marzec 2018 r. W przypadku cesji wierzytelności przyszłych, kontrahenci faktoranta informowani są o umowie faktoringu i przelewie w dacie zawarcia z nim umowy, na ogół już w jej treści albo odpowiednio skonstruowanych załącznikach i wzorach. Można dyskutować na teoretyczno-prawną konstrukcją cesji wierzytelności przyszłej. Przyjmuje się różne uzasadnienia prawne takiego przelewu (np. warunkowy charakter cesji albo cesję tzw. ekspektatywy) – z punktu widzenia pragmatycznego charakteru tego blogu – darujemy sobie tego typu rozważania. Są one bowiem przydatne jedynie na potrzeby przygotowania regulaminu faktoringowego oraz na wypadek sporów prawnych z kontrahentami faktorantów. Odpowiednio skonstruowana cesji wierzytelności przyszłych powoduje, iż dla jej skuteczności wystarczy sama umowa (tzw. zobowiązująca), nie jest konieczna żadna dodatkowa umowa (tzw. rozporządzająca) już po powstaniu właściwej wierzytelności (np. wystawieniu faktury VAT). Wynika to z art. 510 kodeksu cywilnego. Inna sytuacja dla faktoringu niewątpliwie byłaby ogromnym ograniczeniem. Pogląd znalazł potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego z dnia z r. (sygn.: III CZP 45/97) i znajduje potwierdzenie w utrwalonej praktyce. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby strony uzależniły dla skuteczności cesji zawarcie dodatkowej umowy, złożenie oświadczeń albo innych czynności technicznych. Można wszakże zastrzec np. że cesja dochodzi do skutku pod warunkiem i z chwilą doręczenia faktorowi przez faktoranta dokumentu np. faktury VAT. Praktyka dąży jednak do upraszczania schematów i automatyzacji faktoringu, najczęściej więc dostarczenie takiej faktury będzie obowiązkiem faktoranta, ale nie koniecznie takim od którego uzależniona jest skuteczność cesji. Konstrukcja przelewu wierzytelności przyszłej rodzi spory wśród prawników także co do momentu w którym wierzytelność powstaje w majątku cesjonariusza. Czy mianowicie – najpierw powstaje w majątku cedenta i jest potem przelewana, czy powstaje od razu w majątku cesjonariusza. Moim zdaniem powstaje ona w majątku cedenta, a następnie zostaje przeniesiona (automatycznie tj. bez potrzeby składania dodatkowych oświadczeń chyba ze strony zastrzegły to w umowie) do majątku cesjonariusza. Co jest najważniejsze dla skuteczności cesji wierzytelności przyszłych? Muszą one zostać w sposób dostateczny oznaczone. Na tyle, aby można było ustalić, czy każda oceniana wierzytelność została objęta przelewem. W ten sposób dobrze skonstruowana umowa faktoringu może prowadzić do wielu skutecznych przelewów (nawet dziesiątek tysięcy). W doktrynie prawniczej istnieją głosy, iż za nieważną uznaje się cesję, której przedmiotem byłyby wszystkie wierzytelności, w tym wierzytelności przyszłe, z dookreśleniem sprowadzającym się wyłącznie do tego, że dotyczą one działalności gospodarczej danego podmiotu. Stąd też postuluje się doprecyzowanie cesji poprzez oznaczenie źródła (np. konkretnej umowy handlowej) powstawania wierzytelności ze stosunku handlowego z danym kontrahentem faktoranta, a także określenie górnej granicy łącznej wysokości przyszłych wierzytelności objętych cesją, co może przybrać postać np. limitów faktoringowych – globalnych oraz na poszczególnych kontrahentów.